O nauce i spamie.
Bardzo niewiele pojęć da się ściśle określić, nawet takich jak żywy. Co dokładnie oznacza wysoki? Bogaty? Mokry? Przekonujący? Nie mówiąc już o spamie.
Nauka Świata Dysku II, 305:10
Nauka Świata Dysku
Jestem na wakacjach. Moje wakacje powoli się kończą, niestety. Mieliśmy kilka dni świetnej pogody, mnóstwo czasu na przyrządzanie fajnego jedzenia (podlewanego zupełnie niezłym winem) i czworo zwierzaków, z których każde ma kompletnie inny charakter. No i w końcu miałem przeczytać coś innego niż teksty o pozycjonowaniu;
Na półce z książkami znalazłem dwa tomy podpisane trzema nazwiskami, z czego jedno miało ozdobną rameczkę: Terry Pratchett. Dwa pozostałe to Ian Stewart i Jack Cohen. Pierwsze nazwisko było mi znane ze słyszenia - głupawe historyjki o magach żyjących na świecie który jest plackiem. Przyznaję, że zdarzyło mi się nawet zacząć kiedyś coś, co nazywało się Kolory Magii. Kompletnie mnie to wtedy nie ruszyło.
By była jasność - uwielbiam powieści o wampirach, demonach, srebrnych mieczach. Od dziecka chciałem być magiem i od zawsze marzyłem o pracowni w wysokiej wieży.
Wracając do książek, to wziąłem tom pierwszy Nauki Świata Dysku na “posiedzenie”. I gdy udało mi się przebrnąć przez pierwszy, dziwnie trudny jak na tego rodzaju literaturę, rozdział - zachwyciłem się! To nie jest książka dla dzieci. To nie jest książka dla ludzi nieciekawych świata.
Ta książka to przekrój naszej współczesnej wiedzy, kompendium tego, co wiemy o powstaniu naszego wszechświata, układu Słonecznego, naszej Ziemi i życia na Niebieskiej Planecie. Było o ewolucji, genetyce, gatunkach, socjologii, psychologii, nauce, sztuce i religii. Niektóre rozdziały były dla mnie lekkostrawne - bo od dawna interesuje się kosmologią i astronomią, niektóre rozdziały czytało mi się trudniej. Ale generalnie - pierwszy tom po prostu pochłonąłem. Z drugim tomem nie poszło mi już tak łatwo, bo było więcej o trzecim gatunku szympansa, małpach opowiadających historie. Czyli ludziach. Momentami musiałem sobie czytać drugi raz to, co przeczytałem przed chwilką by w ogóle zrozumieć co czytam, ale pomysł, jaki przyświecał Autorom był świetny właśnie na takie chwile:
Otóż, dwóch naukowców (takich “prawdziwych”, z naszej rzeczywistości) i jeden autor poczytnych opowieści fantasy zebrali się i wspólnie napisali jedną książkę. Rozdział (zawsze krótki, lekki i naprawdę zabawny) o magach świata Dysku poprzedza rozdział o naturze rzeczy w naszym wszechświecie (rozdział dłuższy, trudniejszy i czasami po prostu męczący). Patent polega na tym, że gdy już znużymy się naukowym żargonem, dostajemy wizję w stylu Jasia Fasoli przebranego za naukowca, który z zapałem robi naukowe doświadczenia. Jaś Fasola w większej dawce jest dla mnie niestrawny, ale jako przerywnik i pobudzacz - działa doskonale. Tak samo jest z Nauką świata Dysku. Rozdział lekki i zabawny wprowadza nas, bardzo ogólnie, w tematykę kolejnego rozdziału trudniej przyswajalnego. Bogowie - gdyby w ten sposób uczono nas w szkołach!
Cytat na początku nie jest wybrany przypadkowo - raz, że mowa jest o spamie, a dwa, że dotarłem do niego akurat w momencie gdy koledzy z Forum PiO próbowali po raz kolejny tłumaczyć sobie i innym, że bardzo płynna i umowna jest granica między dobrą stroną, śmietnikiem i spamem.
Inne moje wpisy o podobnej tematyce:
W trakcie lektury wielokrotnie wspomina się o innych tomach Świata Dysku - i wygląda na to, że przemyconych jest tam mnóstwo mądrych rzeczy. Być może źle wybrałem tom na początek znajomości - Paweł, możesz mieć rację.
Dobre :) Chyba też muszę się w końcu zabrać za czytanie tej serii, bo z tego co już wcześniej słyszałem warto. A wprowadzający cytat pozwoliłem sobie skopiować i zaraz wrzucę go do swojej sygnaturki na PiO - a co tam, niech inni też przeczytają :)
Witam w gronie fanów Świata Dysku :) ja ze swojej strony polecam “Ostatni kontynent” według mnie najlepsza część
A ja mam większość książek Pratchetta na półce i po prostu go uwielbiam, w każdej postaci ;)
Jak chcesz coś od czegoś zacząć, to olej kolor magii i weź się za Straż, Straż. Choćby w empiku :)